من زمینم تو درخت

ناز انگشتای بارون تو باغم می کنه

میون جنگلا تاقم می کنه

تو بزرگی مث شب

اگه مهتاب باشه یا نه

تو بزرگی

مث شب

خود مهتابی تو اصلا

خود مهتابی تو

تازه وقتی بره مهتاب و هنوز

شب تنها

باید

راه دوری رو بره تا دم دروازه ی روز

مث شب گود و بزرگی

مث شب

وگر یک همدمم باشد غمی نیست

هزاران رازم اندر سینه پژمرد

دریغا و دریغا محرمی نیست

خمار آلودم اما ساغری نه 

سراپا ریشم اما مرحمی نیست

گنه ناکرده باد افره کشیدن

خدا داند که این درد کمی نیست